Τα από καιρό αγνοούμενα οστά του Αλφρέδου του Μέγα της Βρετανίας εντοπίστηκαν θαμμένα κάτω από έναν χώρο στάθμευσης, σύμφωνα με ερευνητές.
Ο πρώτος ηγεμόνας που έβαλε τα θεμέλια της ενωμένης Αγγλίας, ο Αλφρέδος, θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους βασιλείς της χώρας, ωστόσο η τοποθεσία του τελικού τόπου ανάπαυσής του παρέμενε για πολύ καιρό μυστήριο.
Ωστόσο, ο Γκράχαμ Φίλιπς, συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής, ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε τη θέση του τάφου του Αλφρέδου μετά από μια έρευνα που διήρκεσε 13 χρόνια, σύμφωνα με την Telegraph. Πιστεύει ότι τα λείψανα βρίσκονται σε απόσταση 18 μέτρων από μια πλάκα στο Γουίντσεστερ που σηματοδοτεί το σημείο όπου είχε ταφεί κάποτε ο Αλφρέδος ο Μέγας.
«Παραδόξως, όπως και στην περίπτωση του Ριχάρδου Γ΄, τα οστά βρίσκονται κάτω από έναν χώρο στάθμευσης», πρόσθεσε ο κ. Φίλιπς. Ο σκελετός του Ριχάρδου Γ΄ ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφής σε χώρο στάθμευσης στο Λέστερ το 2012 και ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό της πόλης το 2015.
Οι μάχες με Βίκινγκς και τα χαμένα οστά
Ο Αλφρέδος ο Μέγας ήταν γνωστός κυρίως για την υπεράσπιση του Ουέσσεξ ενάντια στους Βίκινγκς και για το γεγονός ότι έθεσε τα θεμέλια για την ενωμένη Αγγλία. Κέρδισε στρατό με επικεφαλής των ηγέτη των Βίκινγκς Γκούθρουμ, στη μάχη του Έντινγκτον το 878, αναγκάζοντάς τους να ασπαστούν τον Χριστιανισμό.
Ο Αλφρέδος, ο οποίος ήταν επίσης υπέρμαχος της εκπαίδευσης, του δικαίου και της λογοτεχνίας, πέθανε το 899, αλλά τα οστά του μετακινήθηκαν επανειλημμένα. Θάφτηκε στον καθεδρικό ναό του Γουίντσεστερ, όπου τα οστά του παρέμειναν μέχρι το 1110, οπότε και μεταφέρθηκαν στο Αβαείο Χάιντ. Εκεί ενταφιάστηκαν μπροστά από τον κύριο βωμό, ανάμεσα στα σώματα της συζύγου και του γιου του.
Το Αβαείο κατεδαφίστηκε μετά τη διάλυση των μοναστηριών το 1539 και ο χώρος έμεινε ερειπωμένος. Το 1866, κατά τη διάρκεια της κατασκευής ενός άσυλου απόρων στην περιοχή, ο Τζον Μέλορ, ένας Άγγλος αρχαιολόγος, πραγματοποίησε ανασκαφές στην περιοχή, ανακαλύπτοντας αυτά που θεώρησε ως τα οστά του Αλφρέδου και τα εντάφιασε στην κοντινή εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου.
Όμως, το 2013, όταν οι αρχαιολόγοι μελέτησαν τα οστά και τα χρονολόγησαν με άνθρακα, αποδείχθηκε ότι χρονολογούνταν 200 χρόνια μετά το θάνατο του Αλφρέδου, γεγονός που προκάλεσε το ενδιαφέρον του Φίλιπς και τον οδήγησε στην έρευνα: «Όποιου και αν ήταν τα οστά, δεν ήταν του Αλφρέδου. Έτσι, αποφάσισα να ανακαλύψω τι απέγιναν. Η αναζήτηση διήρκησε 13 χρόνια».
Με την υπόθεση ότι τα οστά του Αλφρέδου είχαν χαθεί κατά την κατασκευή του ασύλου, το δημοτικό συμβούλιο του Γουίντσεστερ μετέτρεψε τον χώρο του Αβαείου Χάιντ σε κήπο, όπου οι θέσεις του τάφου του Αλφρέδου, καθώς και εκείνες της συζύγου και του γιου του, σηματοδοτήθηκαν με πέτρινες πλάκες.
Ωστόσο ο Φίλιπς πιστεύει ότι έχει βρει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι τα οστά και των τριών είχαν μετακινηθεί μερικές δεκαετίες πριν από τη δεκαετία του 1860: «Ανακάλυψα ότι το 1788 χτίστηκε μια φυλακή δίπλα στην περιοχή και ο χώρος όπου βρίσκονταν οι τάφοι μετατράπηκε σε κήπο για το σπίτι του διευθυντή. Είμαι πεπεισμένος ότι τα αρχικά οστά μετακινήθηκαν εκείνη την εποχή».
Στα τέλη του 18ου αιώνα, ο Χένρι Χάουαρντ, ένας Άγγλος ιστορικός, επισκέφθηκε τον Ρίτσαρντ Πέιτζ, τον διευθυντή που ήταν υπεύθυνος για τις εργασίες στον χώρο του Αβαείου Χάιντ, προκειμένου να αποκτήσει σχέδια των ερειπίων που υπήρχαν πριν από την κατασκευή της φυλακής.
Ο Φίλιπς αναζητούσε αντίγραφου του σχεδίου στα αρχεία του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ και τότε ανακάλυψε πως «ο Χάουαρντ είχε γράψει ένα άρθρο για το Αβαείο του Χάιντ, το οποίο δημοσιεύθηκε στον τόμο 13 του περιοδικού Archaeologia, του περιοδικού της Λονδρέζικης Εταιρείας Αρχαιολόγων, το 1800. Σε αυτό, αναφέρεται σε κρατούμενους που είχαν απασχοληθεί για τη διαμόρφωση του νέου κήπου του διευθυντή, οι οποίοι ανέσυραν οστά που ενταφιάστηκαν κοντά, συμπεριλαμβάνοντας μάλιστα και έναν χάρτη».
